Pracownicy z Indonezji do pracy w Polsce.
Rekrutacja i legalizacja zatrudnienia

Indonezja to czwarty najludniejszy kraj świata z bardzo młodym rynkiem pracy i wieloletnią tradycją wysyłania pracowników do Japonii, Korei Południowej, Tajwanu i na Bliski Wschód. Kandydaci są przyzwyczajeni do pracy w zdyscyplinowanych, azjatyckich systemach produkcyjnych – zmianowość, standardy jakości i BHP nie są dla nich nowością. Do tego dochodzi bardzo niska konfliktowość i wysoka lojalność wobec pracodawcy, co realnie obniża rotację.

1) Rozmowa o potrzebach, wycena i umowa wraz z demand letter (job order), 2) legalizacja zapotrzebowania w Ambasadzie Republiki Indonezji w Warszawie, 3) rekrutacja przez licencjonowaną agencję P3MI i rejestracja procesu w systemie SISKOP2MI, 4) zezwolenie na pracę typu A w urzędzie wojewódzkim, 5) badania lekarskie, szkolenie przedwyjazdowe (OPP), ubezpieczenie migracyjne i wiza krajowa D w Dżakarcie, 6) przylot, zakwaterowanie, meldunek, PESEL i wdrożenie na stanowisku.

Realnie 4–6 miesięcy od podpisania umowy do pierwszego dnia pracy. Dłużej niż w przypadku Filipin czy Nepalu, bo dochodzi legalizacja demand letter w indonezyjskiej placówce dyplomatycznej oraz rejestracja procesu po stronie KP2MI. Przy większych grupach etapy nakładają się na siebie i kolejne transze przylatują szybciej.

KP2MI (dawniej BP2MI) to państwowa instytucja odpowiadająca za ochronę indonezyjskich pracowników migrujących. P3MI to licencjonowana agencja rekrutacyjna, jedyny podmiot mogący legalnie wysłać pracownika za granicę, a SIP2MI to wydawana jej zgoda na realizację konkretnego zapotrzebowania. Cały proces jest odnotowywany w systemie SISKOP2MI. Dla pracodawcy oznacza to jedno: kontrakt jest rejestrowany państwowo, a pracownik przechodzi obowiązkowe szkolenie i jest ubezpieczony jeszcze przed wylotem.

Językiem ojczystym jest bahasa indonesia. Angielski jest zwykle na poziomie podstawowym lub komunikatywnym – wyraźnie lepszy u kandydatów z hotelarstwa, marynarki i kontraktów zagranicznych. Poziom weryfikujemy na rozmowie i opisujemy w profilu kandydata, a przy grupach wyznaczamy brygadzistę pełniącego rolę tłumacza. Indonezyjczycy uczą się języków szybko – bahasa indonesia jest językiem prostym gramatycznie, więc podstawy polskiego wchodzą sprawniej, niż zakłada większość pracodawców.

Podstawą jest system certyfikacji BNSP wydawany przez ośrodki LSP oraz szkolenia w państwowych centrach BLK i prywatnych LPK. Do tego dochodzą certyfikaty spawalnicze, uprawnienia stoczniowe, dyplomy szkół zawodowych SMK oraz świadectwa z kontraktów w Japonii (program ginō jisshū), Korei Południowej (EPS), na Tajwanie i w Zatoce. Wszystkie dokumenty weryfikujemy przed prezentacją kandydata.

Najlepiej w produkcji i przemyśle elektronicznym, spawalnictwie i przemyśle stoczniowym, przetwórstwie spożywczym i rybnym, magazynach i logistyce, hotelarstwie i gastronomii oraz w budownictwie. Indonezja ma ogromne zaplecze przemysłowe i morskie, więc kandydaci z realnym doświadczeniem na linii produkcyjnej czy przy spawaniu są tu dostępni w dużej liczbie.

Budżet składa się z opłat urzędowych w Polsce (zezwolenie na pracę typu A, opłata wizowa i serwisowa), kosztów po stronie Indonezji (legalizacja demand letter w ambasadzie, rejestracja w SISKOP2MI, szkolenie OPP, badania lekarskie, ubezpieczenie), biletu lotniczego z Dżakarty oraz wynagrodzenia agencji. Dokładną kalkulację dla konkretnego stanowiska i liczby osób przedstawiamy w ofercie przed startem – bez ukrytych pozycji.

Tak. Wynagrodzenie i pozostałe warunki zatrudnienia muszą być nie gorsze niż dla pracowników polskich na porównywalnym stanowisku – to warunek wydania zezwolenia na pracę oraz element kontroli PIP i Straży Granicznej.

Standardem jest zapewnienie zakwaterowania przez pracodawcę lub agencję. Organizujemy bilety z Dżakarty, transfer z lotniska, mieszkanie zgodne z wymogami sanitarnymi, meldunek, PESEL i konto bankowe. Podpowiadamy też rozwiązania kulturowe: dostęp do własnej kuchni, opcje bez wieprzowiny, miejsce do modlitwy i uwzględnienie Ramadanu oraz Idul Fitri w grafiku – to drobiazgi organizacyjne, które bardzo mocno budują lojalność zespołu.

Indonezja daje bardzo duży wolumen kandydatów przemysłowych z azjatycką kulturą pracy i doświadczeniem z Japonii, Korei i Tajwanu – to profil produkcyjno-techniczny, nie tylko prace proste. W zamian proces jest dłuższy niż w przypadku Filipin, bo dochodzi legalizacja zapotrzebowania w indonezyjskiej ambasadzie. Angielski jest słabszy niż na Filipinach czy Sri Lance, więc przy pracy z klientem lepiej sprawdzą się tamte kierunki.

W ustalonym okresie próbnym zapewniamy bezpłatną wymianę pracownika. Przez cały kontrakt firmę i zespół prowadzi jeden koordynator, który reaguje na problemy zanim urosną do rotacji.